Zilver World Cup Segovia
Dinsdag 12 juni zijn we naar Segovia vertrokken waar we van 15 tot en met 17 juni de laatste wereldbekerwedstrijd van dit jaar reden. Dit was ook het laatste plaatsingsmoment voor de Paralympics in Londen. Dinsdag en woensdag hebben we respectievelijk het weg- en tijdritparcours verkend. Het tijdritparcours kende ik al uit voorgaande 2 jaren. Een zwaar parcours van 21km op een licht glooiend parcours in de open vlakte.
Het wegparcours kende ik nog niet. Een ronde van 12km. De eerste 11km is erg saai, met als enig hoogtepuntje een viaduct omhoog, verder een lange rechte weg rechtdoor op een brede weg heen en terug. Maar de laatste km is wel spectaculair. De ronde en finish eindigt op een kasseienklim van 700m. lang en gemiddelde stijgingspercentage van 7%.
Tijdrit: 12:00 vrijdag 15 juni ben ik op het tijdritparcours, mijn starttijd is 14:24. Het was warm, 30 graden. Doordat er een aantal grote concurrenten niet van de partij waren voelde ik grote druk om zilver te halen. Om 14:24 startte ik, met de bondscoach achter me in de auto. Dit werd een rit die ik niet snel zal vergeten. Na drie km al was mijn keel kurkdroog en kon ik niet meer slikken. Toen had ik spijt geen bidon te hebben meegenomen. En in plaats van taakgericht te denken wat ik normaal doe zoals welk verzet ik overal moet draaien en welke lijnen was ik er nu totaal niet bij. Ik dacht dingen als, had ik maar drinken mee, ik stop ermee, het gaat niet enz. Toen na 14km Michael Gallagher me inhaalde, een supertijdrijder zette ik de knop om. Vanaf hier heb ik alle focus verplaatst van de negatieve gedachten naar Gallagher. De laatste 7km bleef ik hem in het oog houden als een rode lap. Dit laatste stuk heb ik pijn gevoeld die ik vrijwel nooit eerder heb gevoeld. Na de finish ben ik gelijk na de tent van ons gefietst. Daar viel ik bijna van de fiets tijdens het afstappen. Een half uur lang heb ik zitten kuchen en uithijgen voordat ik kon uitfietsen. Even later hoorde ik dat ik zilver had gewonnen waar ik ontzettend blij mee was.
Weg: Deze startte na een dag rust op zondagmiddag 16:00. Het was 31 graden. Ontzettend warm. Voor de eerste keer heb ik nu een dik half uur ingefietst waar ik al 1 liter had gedronken. Doordat de Italianen die normaal de koers controleren er niet waren werd er weinig doorgefietst en lag het tempo ontzettend laag de hele koers. Ik heb me voorgenomen op enkele sterke renners te letten maar in de vierde ronde kon ik niet tijdig reageren op een aanval waardoor ik achter het peloton met een stel andere geloste renners reed. Het ging weer mis dus. Ik reed voor plek 10 en de motivatie was na één ronde lang volle bak op kop rijden om terug te komen weg. De laatste ronde had ik halverwege de laatste ronde een gaatje van 50m. continu maar twijfelde teveel en reed half door en liet me terugpakken en de laatste klim reed ik ook slecht omhoog waardoor ik pas 11e werd. Teleurstelling dus.
Door alle resultaten van onze selectie is er nu duidelijkheid over de gekwalificeerden voor de Paralympics in Londen. Hier zit ik ook bij, dat is nu 100% zeker.